บันทึกเล็กๆ จากเสี้ยวความทรงจำน้อยๆ ในเมืองกรุง ที่รถติดขนัด
 
เมื่อวันก่อน (โน้นนนน) ขณะที่ฉันนั่งรถเมลล์กลับคนเดียว ในเมืองกรุงที่ไม่คุ้นเคย
รถที่ติดนานกว่าชั่วโมง สิ่งต่างๆ สองข้างทางที่ผ่าน ทำให้ฉันคิดอะไรได้มากมาย
 
อันที่จริงก็เริ่มคุ้นชินบ้างแล้วล่ะ แต่ไม่เคยได้นั่งคิดอะไรได้นานขนานนี้ 555
อาจเป็นเพราะส่วนใหญ่กำลังเร่งรีบ เพื่อจุดมุ่งหมายใดอยู่แหละมั้ง ...
 
ความเลื่อมล้ำทางสังคมที่มากเหลือเกิน
ฉันรู้ ทุกๆที่ย่อมมีความเหลื่อมล้ำทั้งสิ้น
แต่มันไม่ได้เด่นชัด และเป็นที่สังเกตุได้ง่ายเท่านี้
 
หดหู่กับ ผู้มาขอรับบริจาค (ขอทาน) ทุกครั้งที่เดินผ่าน
รู้สึกสงสาร เห็นใจ หลากหลายความรู้สึกอยู่ในจิตใจมากมาย
แต่ฉันก็เดินผ่านไปโดยไม่ได้ให้อะไรพวกเค้าเลย
อาจเป็นโชคดีของฉัน และโชคดีของพวกเค้า ที่ฉันมีเพื่อนร่วมทางที่ดี
เพื่อนร่วมทางของฉัน อาจจะมีความรู้สึกมากกว่าฉันหลายเท่า
เพื่อนฉันมักจะให้อยู่เสมอๆ ซึ่งใจฉันเองไม่ค่อยเห็นด้วยนัก
แต่ ฉันก็รู้สึกดีทุกครั้งนะ ที่เพื่อนร่วมทางบอกให้ฉันหยุด หรือขอสตางค์จากฉัน
ซึ่งฉันก็ให้โดยที่ไม่อิดออด และภูมิใจในเพื่อนร่วมทางของฉันทุกคน ... :))
 
เมืองกรุง ... แม้นั่งรถดึกดื่นเพียงไหน ก็ยังดูไม่ร้างเลย
สามทุ่มแล้ว เที่ยงคืนแล้ว  ตีสองแล้ว ... ผู้คนยังขวักไขว่
ฉัน งง มาก o,O" เมื่อยังเห็นรถเมลล์วิ่งอยู่ในเวลาตีสอง
 
ฉันมักจะระวังตัวเองพอสมควร เวลาที่เดินทางคนเดียว
ระวัง ... จนถึงขั้นระแวง ... บางทีก็นั่งคิดอะไรร้ายๆ ขึ้นมาซะงั้น
ฉันเห็นผู้คน คนนั้น คนนี้ ฉันมักคิดต่อว่า ... ฉันกำลังตกอยู่ในอันตรายรึเปล่า
จะจี้ จะปล้น จะทำอะไรฉัน ... ฉันระแวง !! (ซึ่งก็ไม่มีอะไร 555)
 
ฉันมองเห็นตึกที่ใหญ่โต และคิดในใจ ... ถ้ามีเครื่องบินมาชน ถล่มลงมา  ล่ะ ???
ฉันนั่งรถอยู่บนทางด่วน และคิดในใจ ... ถ้ารถตกทางด่วน ทางด่วนถล่มลงมา ล่ะ???
ฉันนั่งรถไฟฟ้าบีทีเอส  และคิดในใจ ... ถ้ามันตกรางลงมาข้างล่าง ล่ะ ???
ฉันนั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน และคิดในใจ ... ถ้ามันเกิดแผ่นดินไหว ดินทรุด อุโมงค์ถล่ม ล่ะ???
(เอิ่ม ... นี่ฉันมองโลกในแง่ร้ายไปรึเปล่าเนี่ย - -")
 
แต่รู้มั้ย ในขณะที่ฉันคิด ฉันกลับนั่งยิ้ม ฮ่าๆๆ สงสัยจะบ้า
 
และพอมาถึงจุดหมาย ... ฉันคิดได้กับตัวเองอย่างหนึ่งว่า
ตลอดการเดินทาง ... ฉันมีอคติกับเมืองนี้แน่ๆ เลย 555
 
แม้เรื่องที่ฉันคิดจะดูแย่ๆ ไม่ค่อยมีเรื่องดีเท่าไหร่นัก
แต่ฉันก็รู้ได้อีกอย่างว่า วันนี้ฉันมีความสุข ^__^
 
จำได้ว่า ณ เวลานั้น ฉันพร่ำเพ้อ บ่น พรรรณา อะไรเยอะแยะเลยนะ
อาจคงเป็นเพราะ เหตุการณ์ สถานที่มันอยู่ตรงหน้า
บรรยากาศที่ทำให้ปล่อยตัวปล่อยใจ
พอมาอยู่หน้าคอม ทุกอย่างเลยจางหายไป หม๊ด!!!
อารมณ์ในยามนี้กับยามนั้น มันก็แตกต่างกันออกไป
ฉันเริ่มเขียนอะไรไม่ได้แล้ว ... T^T
 
แม้ว่าการจดจำทางความทรงจำมันจะสวยงาม ...
แต่ด้วยอายุ และความเสื่อมของสมอง ที่ลดน้อยลง
ฉันคงต้องบันทึกการเดินทางของฉันผ่านตัวหนังสือแล้วล่ะ
ฉันบอกตัวเองหลังจากกลับถึงห้องว่า ...
ฉันจะพยายามบันทึกการเดินทางของฉันให้ได้ทุกครั้ง
เพราะ ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้เดินทาง
และจะต้องมีความสุขอีกครั้งแน่ๆ เมื่อได้เปิดอ่านมัน ...
 
 
**สุดท้าย
 
ขอบคุณ เพื่อนร่วมทางที่ทำให้การเดินทางมีอะไรดีๆ
(แม้ว่าตอนกลับฉันจะกลับคนเดียว 555)
 
ขอบคุณบรรยากาศยามค่ำคืนในเมืองกรุง ... ฉันชอบเธอนะ :))
 
และที่ขาดไม่ได้ ... ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า
ในยามที่ไม่เร่งรีบ ... รถติด ไม่สามารถทำให้ฉันหงุดหงิดได้เลย ขอบคุณ ^^
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณมากค่ะ big smile big smile

#2 By OoooN on 2013-04-13 15:49

สนุกมากค่ะ :)

#1 By Fairy on 2013-01-21 22:37