เย้!!!!!  จบแล้วชีวิตมัธยม

A- NET มันยากจริงๆเลยง่ะ  แงๆๆๆๆๆ

นั่งทำข้อสอบ หรือนั่งสุ่ม เดา ดิ่ง โอ้ย!! มึน

ไม่รู้ว่าจะได้กี่คะแนน ประกาศเมษาโน่นแน่ะ

.

.

ดีใจจังได้ออกมาจากโรงเรียนที่เหมือนกันเรือนจำดีๆ นี่เอง

แต่...ในใจยังนึกเศร้า นึกถึงวันเก่าๆ ที่ร่วมทุกร่วมสุขมากับ เพื่อนๆ ครูอาจารย์

จากนี้ไปคงไม่มีอีกแล้ว

ห้องนอนใหญ่ๆ เตียง 2 ชั้น นอนรวมกัน 49 คน

ไม่มีเสียงดังน่ารำคาญ วุ่นวาย ก่อนนอน

ไม่ต้องตื่นแต่เช้าลงมาวิ่งๆๆๆ เย็นก็ วิ่งๆๆๆ

ไม่มีคนมาคอยบ่น ก่อนกินข้าว

ไม่ต้องมานั่งตะโกนคำว่า "ฟัง" ท่องคำขวัญ คำปฏิญาน ก่อนกินข้าว

คงไม่ได้กินกับข้าวที่ซ้ำๆ ซากๆ ไม่ค่อยอร่อย อีกแล้ว

(ขอขอบนะค่ะ สำหรับอาหาร ที่ทำให้เราโตอยู่ได้ในรั้วโรงเรียน)

 ไม่มีแล้ว ที่จะต้องมานั่งรอกินข้าวพร้อมกันทั้งโรงเรียน

กินข้าวหม้อเดียวกัน กินพร้อมกัน โดนด่าพร้อมกัน โดนลงโทษพร้อมกัน

นึกไปนึกมาก็ใจหาย วันก่อนจะจบนั่งมองโรงเรียนอยู่ริมระเบียงหอ

ฝั่งตรงข้ามเป็นหอชาย ถอดเสื้อวิ่งเล่นกันอยู่บนหอ (แอบดู เฮอๆ)

ตรงกลางเป็นลานกว้างๆ ไว้สำหรับนั่งรวมกินนม สวดมนต์ ก่อนนอน

มองไปทางตึกเรียน 3 หลัง มีสะพานเชื่อมดูสวยงาม แต่น่ากลัวนิดๆ

นึกถึงวันที่ไฟดับตอนกลางคืนทั้งโรงเรียน เหมือนโรงเรียนร้าง น่ากลัวชะมัด บรื๋อ!!

ไม่มีอีกแล้ว ห้องเรียนเก่าๆ ที่นั่งหลังห้องริมประตู ชั้น 4

เพื่อนที่คอยให้เราลอกงานบ้าง หรือเราให้เค้าลอกบ้าง

....

จากนี้เราต้องออกมาใช้ชีวิตเอง

ไม่มีครูคอยบ่น ด่า ไม่มีกฏที่มาบังคับมากมาย (แต่..ก็แหกกฏเป็นประจำ)

ไม่มีเพื่อนคอยปรับทุกข์ มานั่งร้องไห้ หัวเราะร่วมกันอีกแล้ว

ไม่ได้ยินเพลงมาช์ทโรงเรียนที่ต้องฟังทุกวันตั้งแต่ตื่นนอน จนก่อนเข้านอน

ต่อไปนี้จะทำอะไรก็ไม่ต้องนึกถึง ตรา ภ.ป.ร ที่ติดอยู่บนหน้าอกเสื้ออีกแล้ว..

อนาคตต่อไปจะเป็นยังงัยนะ จะอยู่ที่ไหน

พบเจอใครอีกบ้าง แล้วเราจะอยู่กับพวกเค้าเหล่านั้นได้ดีหรือไม่

เฮอ!!.....จบจริงๆ ซะที ชีวิตมัธยม (โรงเรียนประจำ)

.

.

KJ.PB  รุ่น 8