บนเส้นทางเดินเรียบๆ 

มีหอยทากตัวหนึ่ง กับคนหนึ่งคนกำลังเดินทาง

คนเดินบ้าง วิ่งบ้าง สะดุดกิ่งไม้ หกล้มไปตามทาง เจ็บตัวและเจ็บใจ

หอยทาง...ไม่เดินไม่วิ่งแต่ก็เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เจอกิ่งไม้ก็ไม่สะดุด หอยทาก...ล้มไม่เป็น

คนคิดอยากเป็นหอยทาก เพราะอยากเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

และอิจฉาหอยทากที่ไม่เคยล้ม...ไม่เจ็บตัว

.

.

หอยทากคิดอยากเป็นคน

ไม่ใช่เพราะอยากเดินเร็วหรืออยากวิ่ง เพราะอยากหกล้มบ้าง

หอยทากอยากหกล้มเป็น อยากมีประสบการณ์ในการหกล้ม

จะได้รู้ควมเจ็บปวดเป็นอย่างไร...

จะได้เรียนรู้วิธีที่จะลุกขึ้นมาด้วยตัวเอง

และจะได้รู้ว่า ..จะมีใครบ้างนะ ที่คอยยื่นมือมาในยามที่ล้มลง

.

.

วันนี้...

นึกอยากเป็นหอยทาก ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า

เหมือนหอยทากที่คลานช้าๆ แต่...ไม่หวั่นไหว

มีความสุขกับความงาม ตามทางที่ไป

ไม่ค้นหาว่าความสุขอยู่ที่ไหน

เพราะความสุขอยู่ในใจของตัวเอง...

.

.................................

ขอบคุณสมุดเล่ม "สีเหลือง" ของ "นางสาวอัญชลี"

(ไปอ่านเจอที่เธอเขียนไว้ เลยขอมาลงสักหน่อย)

"รักพี่สาวนะ"