เมื่อเป็นเด็ก ฉันกลัวความมืด กลัวผี กลัวการที่จะต้องอยู่คนเดียว

เพราะความมืดกับผีมักจะอยู่คู่กัน เมื่อมืดผีก็มักจะออกมา

และส่วนใหญ่ผีที่กลัวนั้นมักเกิดขึ้นจากจินตนาการของฉันเอง

เพราะจินตนาการทำให้เกิดผีในใจ

และผีในใจหลอกหลอนใจให้เกิด "ความรู้สึกกลัว"

.

.

ที่ห้องนอน จะนอนติดหน้าต่างและมีทางเดินบันไดที่เป็นหน้าต่าง

ฉันมักจะไม่กล้าเดินขึ้นบันไดไปคนเดียว 

เพราะเวลามองออกไปจะเจอกันต้นไม้ที่โบกพัดด้วยลม 

บางทีก้อมองเห็นพระจันทร์ที่มันน่ากลัวมากๆ

(โดยเฉพาะเวลาที่พระจันทร์เต็มดวงเป็นพระจันทร์ทรงกรด)

นอนตอนกลางคืน ไม่กล้าหันหน้าเข้าหาหน้าต่างกลัวจะมีอะไรโผล่ขึ้นมา

นี่แหละความกลัวตอนเด็กๆ แต่ตอนนี้ไม่เป็นอย่างนั้นแล้ว

เรารู้แล้วว่าไอ้ที่เรากลัวไม่ใช่ความมืด ไม่ใช่ผี

แต่เป็นจินตนาการ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเองในใจเรา

.

.

คนรอบข้างมักจะคิดว่า เราเป็นคนที่ไม่กลัวอะไร

เพราะปกติเห็นอะไรก้อจะเฉยๆ เป็นที่พึ่งของเพื่อนส่วนใหญ่ได้ดี

แต่...ทุกคนอ่ะ ก้อต้องมีสิ่งที่กลัวอยู่นั่นแหละ

แค่บางครั้งเราไม่แสดงออก ไม่บอกว่าเรากลัวอะไร

ไม่ใช่ผี ไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่แมลง

แต่...เรากลัว "ทำไม่ได้"ไม่รู้สินะว่าทำไม 

เราเคยร้องไห้เพราะเรื่องนี้มาบ่อยมากๆ

.

.

มีอยู่หลายครั้งที่เราต้องไปเข้าร่วมแข่งขันอะไรต่างๆ

ทั้ง วิชาการ กีฬา ดนตรี เรารู้สึกครั้งแรกเลย

คือ...จะทำได้มั้ย จะทำได้หรอ แพ้แน่ๆ อะไรประมาณนี้

.

.

บางครั้งเราต้องไปสอบแข่งขัน

ยังไม่ทันจะได้สอบเลย  เราก็..

เครียด ท้อ บ่นว่าทำไม่ได้ สู้เค้าไม่ได้แน่ๆ

ถึงขั้นร้องไห้ยังมี

ผลออกมา ก็มีทั้งแพ้บ้าง ชนะบ้าง

พอสอบเสร์จ ก็ไม่รู้ว่าที่ผ่านมา

จะร้องไห้ทำไม ให้เครียด ให้ปวดหัว

แค่..เรามีความตั้งใจ มีความเชื่อมั่นในตัวเอง

เราก็ทำได้ ถึงจะไม่ชนะซะทุกอย่าง

แต่ก็ภูมิใจในตัวเองมิใช่น้อยนะค่ะ

.

.

เล่นดนตรีก็เถอะ เราเป็นหัวหน้าวง

มีครั้งนึงที่เราต้องออกงาน ซึ่งอาจารย์มาคุมวงไม่ได้

ดังนั้นเรา ต้องคุมวงไปเล่นงานเอง

กลัวนะ เครียด เพราะไม่เคยไปเองแบบนี้

โทรไปหาพ่อถามโน่นถามนี่ ไม่มั่นใจเลย

วันงาน เราก็ทำได้ ผ่านไปได้ด้วยดี

อาจจะมีติดขัดบ้าง แต่...ก็ภูมิใจในตัวเองว่า 

"กรุทำได้"

.

.

นั่นแหละไม่รู้ว่าจะกลัวไปทำไม

เคยอ่านบทความนึง ของ เดวิด เวอร์ชัน บอกไว้ว่า

" Do what you fear and fear disappears. "

คือให้ทำในสิ่งที่เธอกลัว แล้วความกลัวก็จะหายไป

ให้ทำใจเป็นมิตร รักสิ่งที่กลัวหรือสิ่งที่รู้สึกกลัวนั้น

นักจิตวิทยา บอกว่า

"ความกลัวส่วนใหญ่เกิดจากความไม่รู้ หรือรู้แบบผิดๆ"

.

.

ความกลัวมันจะทำลายความคิดดีๆ

อย่าปล่อยให้มันเกิดขึ้นจากจินตนาการของเรา

ทำลายกัดกร่อนความเชื่อมั่นของเราทุกๆ วัน

และทำให้เราไม่กล้าที่จะทำในสิ่งที่ควรทำ

.

.

เมื่อกล้าที่จะเผชิญหน้า ก็จะชนะตลอดไป

อย่ายอมตกเป็นธาตุของความกลัว

เพราะคนกล้า ตายครั้งเดียว

แต่คนขี้ขลาด ตายหลายครั้ง!

.

.

แม้ว่าตอนนี้เรายังเลิกกลัวในสิ่งที่กลัวไม่ได้

แต่เราจะสู้ และเผชิญหน้ากับมัน

จะไม่ท้อ ก่อนที่ยังไม่ได้แข่ง

จะไม่คิดเอาเอง ว่าเราสู้เค้าไม่ได้

จะเชื่อมั่นในตัวเอง ว่าเราทำได้

จะสู้ต่อไป เพื่ออนาคตของเรา

.

.

** ไม่ยอมแพ้ แม้เคยท้อ**

*-*-*-*-*-*

.

.